اين نوشتار در دو بخش سعی در آسيب شناسی فعاليت NGO ها در ايران و راهکارهايی برای توانمند سازی آنان دارد .

گام دوم :  چه بايد کرد ؟

 با توجه به به نوع سازمان و عملکرد و نقش آنها مي توان بطور سه گروه کلي را درنظر گرفت:

1- سازمانهاي مردم نهادتخصصي (عام و خاص)

 الف تخصصي خاص  : سازمان هايي که عضويت در آنان منوط به داشتن تخصصي خاص است و ممکن است شرط حضور در ارکان برخي از آنان  پس از موفقيت درآزمون و يا حضور در برخي از کلاس ها و .. باشد . مشهور ترين اين سازمان ها نظام مهندسي است . همچنين از سازمان هاي علمي مانند انجمن جغرافيا دانان و يا ساير کانون هاي فارغ التحصيلان در يک رشته خاص مثل صنايع و يا عمران نام برد 

2- تخصصي عام  : نهادهايي که در آن متخصصين در رشته هاي گوناگون براي اهدافي فراتر از رشته خود گرد هم آمده اند . در اين نوع علتي خاص افراد را بهم پيوند مي دهد که عموما اين علت موضوعيتي مکاني دارد مانند دانشگاه ، مدرسه و باشگاه ورزشي و نظاير آن .  مانند کانون فارغ التحصيلان مدارس سازمانهاي پرورش استعدادهاي درخشان ، کانون فارغ التحصيلان دانشگاه آزاد و ....

2- سازمان هاي مردم نهاد قومي

مبناي اين گونهNGO   ها بر اساس هويت قومي است و شرط تعلق به قومي خاص باعث عضويت در آنان مي شود . از جمله ي اين نهاد ها مي توان به انجمن تالشان مقيم تهران ، انجمن شبستري هاي مرکز و ... اشاره کرد . " بايد توجه کرد هيات هاي عزاداري قوميتي و بنياد های خيريه به دليل اينکه داراي ساختار انتخابي نيستند و صرفا هيات امنا  مسوول گروه  مي باشند از شمول NGO   خارج اند ."

3- سازمان هاي مردم نهاد مدني 

در اين نوع ارگان افراد بدون توجه به تخصص و رشته و قوميت و مليت براي دفاع از ارزشي مدني و جهاني مانند محيط زيست  ، حقوق بشر و ... گرد هم مي آيند و با توجه به حوزه کاري و حيطه نفوذ و توان مالي و تشکيلاتي خود فعاليت دارند . مانند :  صلح سبز ، انجمن مدافعان حقوق بشر ، کانون گفتگوي تمدن ها  و ...  .

هوتن دولتی

ادامه در شماره بعد