سیار اتفاق می افتد که در هنگام گفتگو با افراد مختلف در جامعه مباحث به این می رسد که آن چه که ما تالش ها به عنوان زبان مادری از آن استفاده می کنیم و  بدان حرف می زنیم و خودمان آن را زبان تالشی می نامیم،آیا یک زبان است یا یک گویش است یا باید ان را یک لهجه نامید؟

معمولاً آن هایی که درباره زبان ها و مباحث مرتبط با زبان شناسی اطلاعاتی دارند، به ارائه نظراتی می پردازند که قابل استناد و استفاده است. اما کم نیستند افرادی که دانسته یا نادانسته به انجام تبلیغات سوء و یا بیان حرف هایی غیر واقعی درباره تالشی می پردازند. این ها معمولاً کسانی اند که درباره واژه هایی چون زبان، لهجه و گویش اطلاعاتی ندارند و فقط بر اساس شنیده های خود به اظهار نظر می پردازند و حرف هایی می زنند که نه تنها از نظر علوم مرتبط با زبان ها قابل پذیرش و استناد نیست،بلکه گاه قصد آن افراد از بیان چنین حرف هایی،  بی ارزش سازی و بی اهمیت دانی تالشی و حتی به نوعی تحقیر و توهین به آن است. البته این امر ریشه در گذشته ها و دورانی دارد که حکام و خوانین منطقه تالش فعلی تالش زبان نبودند و یا حتی میرزا ها و در واقع معلمانی که در مکتب خانه مشغول تدریس بودند، از مناطق اطراف تالش به این منطقه آمده بودند. به یاد دارم در دوران کودکی مان جملاتی معروف به گوشم خورده بود مبنی بر این که فارسی شکَرَه، ترکی هنَرَه، و.... که در انتها به تحقیر زبان های گیلانی می رسید و این نشان از آن داشت که این حرف ها حساب شده ساخته شده اند. در حالی که نظر زبان شناسان و عالمان رشته زبان شناسی درباره تالشی چیز دیگری ست و حتی از زبان یکی شان شنیدم که می گفت: زبان شناسان خیلی خوشحال هستند که زبان تالشی زنده مانده تا به وسیله آن بتوانند درباره گذشته زبان پارسی تحقیق کنند. و از زبان یکی دیگر هم شنیدم که می گفت: آرزو دارم زبان تالشی را یاد بگیرم.

ادامه مطلب